ناگهان زنگ میزند تلفن

ناگهان وقت رفتند باشد

مرد هم گریه میکن وقتی

سره من روی دامنت باشد

بکشی دست روی تنهایش

بکشد دست از تو و دنیات

واقعا عاشق خودش باشی

واقعا عاشق تنت باشد

توی دنیای دوست داشتنی

بهترین دوست دشمنت باشد

دل به آبی آسمان بدهیم

به همه عشق را نشان بدهیم

بعد در راه دوست جان بدهیم

دوستت عاشق زنت باشد

دوستت عاشق زنت باشد

با تمام وجود غمگینم

مثل وقتی که زن نمی سازه

مثل وقتی که دوست می میره

مثل وقتی که تیم می بازه

با تمام وجود غمگینم

مثل اوغات تلخ تنهای

فکر کردن به سکس با رویا

شرم احساسه زود ارضای

با تمام وجود غمگینم

لوله تریاک زیر این تخته

دست و پاهامو با تناب نبند

ترک اعتیاد واقعا سخته

با تمام وجود غمگینم

مرگ جزئی از آرزوم شده

بهتره شعرمو شروع کنم

باز سیگار من تموم شده

با تمام وجود غمگینم

با تمام وجود غمگینم

که قد تمامه کرمهای عالم دوستت دارم

که قد تمامی دوش ها می بارم

که درد می کشم قد پریودهای هفت روزت

که سر درد میکنم به سر دردهای مرموزت

که با صدای تو قطع کنم؟نه بمان هنوز

که دوستم داری کمی بیشتر از دیروز

که لایه سینه های تو بی هوا گریه شوم

که مست توی کوچه های غمت بدوم

اگر من نقاش اولام دونیانی زندان چکرم،

اولومی- آیرلیقی-حسرتی پشمان چکرم،

اگر من صیاد اولام ، سن کیمین جیران اودونا ،

 اوره گی پاره ادیب عشقیوه هیجران چکرم.

معنی:
اگر من نقاش باشم دنیا را زندان خواهم کشید،

 مرگ - جدایی و حسرت را پشیمان خواهم کشید

 اگر من صیاد باشم به خاطر آتش عشق زیبایی همچون تو

قلبم رو پاره کرده و عشقت رو به رنگ هجران خواهم کشید

گاه یادت می افتم

یاده کوچهای پر از قرارمان

یادقهر کردنت از دیر امدنم

یاده تمام نامه های آشتی کنان

یاد کودک واسطه

چه زود میگذرد زندگی

مثل خیال من

مثل امدن و رفتن

تنها در این میان منو تو یم که دگیر افعال شده ایم

زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم
ناز بنیاد مکن تا نکَنی بنیادم

می مخور با همه کس تا نخورم خون جگر
سر مکش تا نکشد سر به فلک فریادم

زلف را حلقه مکن تا نکُنی در بندم
طره را تاب مده تا ندهی بر بادم

یار بیگانه مشو تا نبری از خویشم
غم اغیار مخور تا نکنی ناشادم

رخ برافروز که فارغ کنی از برگ گُلم
قد برافراز که از سرو کنی آزادم

شمع هر جمع مشو ور نه بسوزی ما را
یاد هر قوم مکن تا نروی از یادم

شهره شهر مشو تا ننهم سر در کوه
شور شیرین منما تا نکنی فرهادم

رحم کن بر من مسکین و به فریادم رس
تا به خاک در آصف نرسد فریادم

حافظ از جور تو حاشا که بگرداند روی
من از آن روز که در بند توام آزادم